Veroordeeld drugdealer, verdacht van moord en toch president. Het lijkt een slechte B-film die je op zondagmiddag kijkt om de voetbaluitslagen te ontlopen. Je vraagt je af wanneer Bruce Willis een einde maakt aan dit slechte verhaal en met luid gejuich wordt onthaald als held der natie. De setting is Suriname, waar Desi Bouterse afstevent op het presidentschap. Maandagavond, Nederlandse tijd, zit in Suriname waarschijnlijk een crimineel op de troon.

Staatshoofd
Nu ook de Volks Alliantie van oud-parlementsvoorzitter Paul Somohardjo zich achter de kandidatuur van Desi heeft geschaard, lijkt niemand te kunnen voorkomen dat het hoogste ambt naar Bouterse gaat. Als kandidaat van de Mega Combinatie, een partijencoalitie met 23 van de 51 parlementszetels, heeft hij slechts één tegenstrever: de huidige minister van Justitie Chandrikapersad Santokhi (Nieuw Front). Het lijkt een strijd voor de bühne. Met de steun van de Volks Alliantie kan Bouterse rekenen op 36 stemmen in het parlement, twee meer dan noodzakelijk is om rechtstreeks tot staatshoofd gekozen te worden.

Brunswijk
Om zo ver te komen moest Bouterse na de verkiezingen van 25 mei coalitiepartners zien te vinden. Besprekingen met oud-coalitiegenoot Nieuw Front mislukken en Bouterse zoekt zijn heil bij de A-Combinatie van, eveneens veroordeeld drugdealer, Ronnie Brunswijk. De knipperlichtrelatie tussen Brunswijk en Bouterse past prima in het toch al slechte verhaal. Het was eerst aan, Brunswijk was een lijfwacht van Bouterse. Toen ging het uit. Brunswijk werd leider van het Junglecommando, een rebellenleger dat streed tegen het regime van Bouterse. Maar oude liefde roest niet, en ze proberen het nu nog een keer. Liefde en haat liggen dicht bij elkaar. Overigens stond de eerder genoemde Paul Somohardjo in de jaren ’80 op de dodenlijst van het leger van Bouterse. Nu steunt hij met zes zetels de kandidatuur van zijn voormalige vijand. All is fair in love and war.

Beatrix
Vanuit Nederland klinkt kritiek. De gedachte dat kwelgeest Bouterse de baas wordt in Suriname kan men niet verkroppen. Er komen geen felicitaties van de Nederlandse regering aan de nieuwe Surinaamse regering en koningin Beatrix zal Suriname niet bezoeken. Het zijn de schijnbaar harde woorden van de minister van Buitenlandse Zaken Maxime Verhagen. Vermoedelijk liggen er weinig Surinamers van wakker. Beatrix heeft na de soevereiniteitsoverdracht in 1975 nooit het land bezocht voor een staatsbezoek. Uit het oog, uit hart. Een staatsbezoekje aan de toenmalig Russische president Vladimir Poetin in 2001 was overigens geen probleem, ondanks het feit dat mensenrechtenorganisaties moord en brand schreeuwen over de situatie in het land. Het zal iets met geopolitiek te maken hebben…

Lange weg
Een groot deel van de Surinamers lijken het verleden niet langer relevant te vinden. Desi kan het land uit het slop helpen, Desi weet wat het volk denkt. Maar een volk krijgt ook de regering die zij verdient. In dat opzicht is het bizar dat Suriname een staatshoofd krijgt waar een internationaal opsporingsbevel van Interpol aan kleeft. Hoewel Bouterse en consorten waarschijnlijk immuniteit genieten zolang ze aan de macht zijn, maakt het land geen goede sier met een crimineel als president.

Suriname heeft nog een lange weg te gaan. Gelukkig hebben B-films over het algemeen een korte levensduur. Bruce Willis, kom er maar in.

door Rien Aarts
Redacteur Dichtbij Nederland